تاریخچه پرچم ايران:

درايران قديم كاربرد درفش کاويان معروفيت زياد دارد. نقوش خورشيد و آسمان و ماه همواره در بيرق‌هاي قديمي ايران وجود داشته و دارد. درفش كاويان قطعه‌اي چرم و برسر نيزه بوده است. در دوره كورش كبير بيرق سفيد با علامت عقاب طلايي منقوش برآن پرچم سپاهيان بود. در عهد ساساني درفش كاوياني به قولي از پوست پلنگ بود و همين پرچم به دست اعراب افتاد. پس از غلبه اسلام، پرچم ايران در عهد غزنوي داراي نقش ماه بود و شمشير نيز در آن تصويرمي‌شده است. در عصر صفويه نقش شير و خورشيد علامت رسمي كشور ايران گرديد، روي پرچم‌ها آيات قرآن با شمشير ذوالفقار منقوش بود در عهد نادرشاه افشار نيز شير و خورشيد برپرچم نقش مي‌شده است. در اوايل عهد قاجار شير خفته و  خورشيد بر پشت پرچم تصوير بود. از عهد محمدشاه قاجار شمشيري در دست شير تصوير شد. در عهد ناصرالدين شاه دور بيرق نوارهاي باريك قرمز و سبز و زمينه نقره‌اي سفيد بوده است و در وسط علامت شير و خورشيد قرار داشته است. از 29 شعبان 1326 هجري قمري بيرق ايران به موجب اصل پنجم متمم قانون اساسي ايران داراي رنگهاي سبز و سفيد و سرخ گشت. (ظاهراً از رنگهاي پرچم كشور بلغارستان گرفته شد) رنگ سبز نشانه سبزي و خرمي و مذهب اسلام است. رنگ سفيد نشانه‌ي صلح‌دوستي است. رنگ قرمز نشانه ي آمادگي براي جانفشاني و خونريزي است. شير علامت شجاعت، خورشيد علامت منبع نيرو و روشني است. شمشير علامت دفاع از كشور است. پرچم شاهنشاهي به جاي علامت شير و خورشيد داراي تاج پهلوي به رنگ طلايي بود كه پس از انقلاب اسلامي در سال 57 به جاي تاج پهلوي آرم جمهوري اسلامي ايران قرار گرفت.