یاران، همراهان و همکاران فاضل و اندیشه مند،

" بهار " دانش با " مهر " آغاز می شود، درست زمانی که طبیعت با بی مهری پاییز رو به رو می شود. این تقارن، قابل تأمّل است. با شروع خشکی و مرگ آرام و تدریجی طبیعت ، جان و روح دانش جویندگان ، به شکوفه می نشیند و اندیشه ی مشتاقان علم، در اوج زمهریر زمستان، به شکوفایی و سرسبزی می رسد.

رنج باغبانی این " میوه های سر به گردون سا" بر دوش جان معلّمان، این طبیبان باهیبت بی ادّعاست. باری در این میان، وظیفه ی خطیر دبیران ادبیّات بیش از دیگر همراهان خواهد بود.

شک نیست، در تمام دوران مجد و عظمت فرهنگ غنیّ ایران اسلامی، زبان و ادبیّات فارسی و ادیبان پارسی ، بیش از دیگران، به آن ادای دین کرده اند؛ زیرا، ادبیّات، هم درس تعلیم است و هم تربیت. آری ، ادبیّات درس خداشناسی، اخلاق نیکو، راستی در گفتار و کردار، فروتنی، پارسایی، حق شناسی، دادگری، جوانمردی، بخشندگی، گذشت، قناعت، بی نیازی، تاریخ و هنر و سخن دانی و ... است.

در یک کلام، "زبان و ادبیّات درس زندگی و مادر همه ی درس هاست" . از این روست که معلّم ادبیّات، اگر نتواند حتّی به اندازه ی ذرّه ای بر بار دانش گنج های بالقوّه و آینده سازان کشور، بیفزاید، که این البته مُحال است، سنگینی بار پرورش مهارت های عاطفی و روابط انسانی را بر دوش خود احساس خواهد نمود. آری، مهم ترین کار ادبیّات، روشن کردن چراغ های عاطفه و اخلاق است که زیربنای تربیت انسانی و زمینه ساز رشد مسئولیّت پذیری اجتماعی است.

کوتاه سخن آن که امید است در این سال تحصیلی نو ، به یاری ایزد بی همتا، شما یاران بردبار، با روحی بزرگ و شکیبا و با دلی آکنده از عشق به سازندگی و بالندگی فرزندان معنوی خویش و با مهری بی دریغ و بی چشمداشت، در تحقّق اهداف تعلیم و تربیت نظام اسلامی و در تحقّق اهداف درس زبان و ادبیّات فارسی، گام های استوار و مؤثّر بردارید.