از مشکلات مطرح برای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان غلط های املایی است که پیامد آن، افت و شکست تحصیلی است. چه بسیار دانش آموزانی که به خاطر کم گرفتن نمره از درس املا اشکشان جاری شده و چه بسیار دانش آموزانی که به خاطر  نیاوردن نمره حد نصاب قبولی مجبور شده اند پایه های تحصیلی را تکرار کنند.

"عمل نوشتن در واقع با چند مهارت بسیار تخصصی، از جمله توانایی نگهداری موضوع  

در ذهن تنظیم موضوع به صورت کلمه ترسیم گرافیکی شکل هر حرف و کلمه به کار گیری ابزار نوشتن داشتن حافظه دیداری و حرکتی سرو کار دارد."                              

در زمینه ی مشکلات نوشتن  قایمی(1367)معتقد است:"همه ی افراد- ضوابط نوشتن را مراعات نمی کنند و یا خود در نگارش-جنبه های ابداعی خاصی به کار می برند که مورد توافق دیگران نیست و این خود مسئله ای مشکل آفرین است و این گونه افراد بدخط یا نارسا نویس خوانده می شوند."

بسیاری از کودکان برای رسیدن به حداقل سطح صلاحیت در مورد موضوعات اساسی مدرسه دچار اشکال می شوند. ولی همه ی آن ها ناتوانی های یادگیری ندارند. بعضی از آن ها در طول زندگی کامل مدرسه آموزش ناکافی داشته اند.(یعنی به طور کامل فرانمی گیرند). بعضی دیگر دارای سوابقی هستند که نشان  می دهد برای ورود و موفقیت در مدرسه تقویت نشده اند. دسته ی دیگر فاقد انگیزه های کافی برای یادگیری هستند و گروهی از استانداردهای گفتار زبان رایج مطلع نیستند (سیف، 1375، ص 32)

کلید درمان اشتباهات و مشکلات نوشتن، شناسایی و ارزیابی آن است. به طوری که بتوان راه حل مناسب جهت برطرف نمودن مشکلات را انتخاب کرد. در ارزشیابی مشکلات نوشتاری  تحقیقات محدودی انجام شده یا لااقل در کشور ما آزمون های تشخیصی استانداردشده ای سراغ نداریم .

از میان انواع شیوه های موجود  بروکز و پاند موارد زیادی را پیشنهاد می کنند که ازجمله تحلیل کارهای نوشته شده؛ مانند: اوراق امتحانی :

الف)خوانا بودن دست نوشته  ب) نقایص شکل حروف، فاصله ها، روی خط نوشتن،اندازه ی حروف پ) طبقه بندی خطاها در کارهای نوشته شده، نامه ها، یا آزمون ها ت) دامنه ی واژگان مورد استفاده ث) نشانه های عدم اطلاع از قواعد و ضوابط.

 فراگیری املا و روخوانی آن قدر مهم است که اگر میزان سواد افراد را در این دو خلاصه کنیم، به بیراهه نرفته ایم. اما متأسفانه دوره ی دبیرستان، دوره ی تکامل ضعف دانش آموز در املا  و روخوانی است. با این که یکی از اهداف کلی کتاب زبان فارسی (1) توانایی سریع و صحیح خواندن متون است، زبان فارسی، عملاً ابزاری برای رسیدن به این هدف نیست. پیشنهاد می شود املا و روخوانی، همچون گذشته، به عنوان یک درس مستقل 20 نمره ای، در برنامه ی آموزشی دوره ی دبیرستان گنجانده شود و حداقل نمره قبولی در این درس، 14 باشد.